Europejska Karta Społeczna z 1961 roku zajmuje szczególne miejsce w dorobku normatywnym Rady Europy - wraz z Europejską Konwencją o Ochronie Praw Człowieka z 1950 roku tworzy podstawowe ramy europejskiego systemu ochrony praw człowieka, uzupełniając zawarte w Konwencji prawa polityczne i obywatelskie o katalog praw społecznych.
 
Treść
Europejska Karta Społeczna definiuje cele polityki społecznej oraz chroni zasadnicze prawa społeczne i ekonomiczne. Karta ustanawia i stosunkowo dokładnie określa zobowiązania państw w sferze szeroko rozumianej polityki społecznej. Pełne zatrudnienie, bezpieczeństwo pracy dzięki wysokiemu poziomowi ochrony praw pracowniczych, wysoki poziom ochrony socjalnej, spójność społeczna, to cele, do realizacji których zobowiązuje Karta.
Niektóre zapisy Karty zobowiązują państwa do niezwłocznego przyjęcia rozwiązań w celu ochrony określonych praw. Inne postanowienia zostały z kolei tak sformułowane, że od państw należy oczekiwać podjęcia działań w celu stopniowego zaspokojenia praw, przy wykorzystaniu maksimum dostępnych zasobów lub też wymaga się podjęcia działań zmierzających do stworzenia warunków realizacji tych praw.
Zagwarantowane przez Kartę prawa można podzielić na dwie grupy:
1. Warunki zatrudnienia
- prawo do pracy, niedyskryminowanie w zatrudnieniu, zakaz pracy przymusowej,
- prawo do organizowania się, prawo do rokowań zbiorowych,
- prawo do równych warunków pracy i równego wynagradzania, w tym prawo kobiet i mężczyzn do równego wynagrodzenia za pracę równej wartości,
- prawo do poradnictwa i szkolenia zawodowego,
- prawo osób niepełnosprawnych do integracji w środowisku pracy,
- zakaz pracy dzieci mających mniej niż piętnaście lat oraz ochrona dzieci w wieku od piętnastu do osiemnastu lat,
- ochrona macierzyństwa,
- równość traktowania pracowników migrujących,
2. Spójność społeczna
- prawo do ochrony zdrowia, prawo do zabezpieczenia społecznego oraz prawo do pomocy społecznej i medycznej, prawo do korzystania ze służb socjalnych,
- prawo dzieci i młodocianych do ochrony przez zagrożeniami fizycznymi i moralnymi,
- prawo rodzin i jednostek, które tworzą rodziny, do ochrony prawnej, społecznej i gospodarczej,
- prawo pracowników migrujących i ich rodzin do ochrony i pomocy.
 
 
Zobowiązania państw
Zgodnie z artykułem 20 Karty państwo musi:
- uznać część I Karty zrewidowanej za deklarację celów, do osiągnięcia których dążyć będzie przy pomocy wszelkich stosownych środków,
- uznać się za związane przez co najmniej pięć z następujących artykułów części II Karty: artykuły 1, 5, 6, 12, 13, 16, 19,
- w uzupełnieniu artykułów wybranych zgodnie z poprzednim punktem, uznać się za związane taką liczbą artykułów lub numerowanych ustępów części II Karty, które wybierze, pod warunkiem, że ogólna liczba artykułów i numerowanych ustępów, którymi się zwiąże, nie będzie niższa niż 10 artykułów lub 45 numerowanych ustępów.
 
Kontrola wykonywania
 
Przestrzeganie zobowiązań określonych w Karcie Społecznej z 1961 roku podlega międzynarodowej kontroli, sprawowanej przez Komitet Niezależnych Ekspertów.
Sprawozdania opracowywane są na podstawie formularza, jego obecna wersja pochodzi z 2008 roku.
Przebieg kontroli:
 
 
 
Zalecenia Komitetu nie są wiążące dla państw.

W efekcie formułowanej w latach 80. krytyki skuteczności działania organów powołanych do kontroli przestrzegania postanowień Europejskiej Karty Społecznej w 1991 roku przyjęty został protokół zmieniający Europejską Kartę Społeczną, zmierzający do zwiększenia skuteczności mechanizmu kontrolnego Europejskiej Karty Społecznej z 1961 roku.
 
Z uwagi na znaczną liczbę państw-stron Karty, w konsekwencji obciążenie pracą organów kontrolnych, Komitet Ministrów Rady Europy wprowadził pewne praktyczne modyfikacje systemu przedkładania sprawozdań. Artykuły Karty podzielone zostały na cztery grupy, państwa przedkładają sprawozdania co roku, dotyczące danej grupy praw. W konsekwencji, cykl kontroli wykonywania postanowień Karty rozłożony jest na cztery lata.
 
Poza systemem kontroli wykonywania Karty na podstawie sprawozdań stosowana jest także druga, fakultatywna procedura, przewidziana w protokole w sprawie skarg zbiorowych z 1995 roku. Skarga na niewłaściwe wykonywanie postanowień Karty przez państwo-stronę protokołu wniesiona może zostać przez:
– międzynarodową organizację pracodawców lub pracowników,
– inną międzynarodową organizację pozarządową, mającą status doradczy przy Radzie Europy i wpisaną przez Komitet Rządowy na specjalną listę,
– reprezentatywną krajową organizację pracodawców lub pracowników, podlegającą jurysdykcji państwa, przeciw któremu wnosi skargę.
Skarga badana jest przez Komitet Niezależnych Ekspertów, jego wnioski co do sposobu wykonywania danego postanowienia Karty przez państwo przekazywane są Komitetowi Ministrów. W przypadku stwierdzenia naruszenia Karty Komitet Ministrów przyjmuje adresowane do państwa zalecenie. Informacja o jego realizacji powinna znaleźć się w kolejnym sprawozdaniu z wykonywania odpowiedniego postanowienia Karty. Zalecenie nie są wiążące dla państw.
 
Link do strony Rady Europy - Europejska Karta Społeczna http://www.coe.int/t/dghl/monitoring/socialcharter/Conclusions/State/PolandXIX4_en.pdf
do góry Ostatnia modyfikacja: 19-12-2014
Ideo Realizacja: 
CMS Edito  Powered by: 
Hostlab  Hosted by: